Over het project
Een beeldhouwer zocht een woning dicht bij zijn atelier. De oplossing lag in een beschermd, oud pakhuis in ruw beton, dat gelijkvloers het atelier huisvest en, via een nieuwe ingreep, een verblijf erboven. De bestaande schil mocht daarbij zo goed als niet aangeraakt worden.
Dat vroeg om een constructie die weer weg kan zonder sporen achter te laten: een demonteerbare staalstructuur, los van het casco, draagt de trap, de vloeren en de leuningen van de nieuwe leefruimte.
Functie leest af aan kleur. De draagstructuur staat volledig in zacht blauw, de bewoonde kern, keuken en badruimte, is uitgevoerd in geel mortex. Blauw draagt, geel woont.
Over de materialen
Het bestaande casco bleef zoals het was: verticaal bekistingsbeton, ruw en aards, met de nerf van de planken nog zichtbaar. Daartegen leest de nieuwe ingreep als iets op zichzelf: los geplaatst, omkeerbaar, herkenbaar aan kleur. De stalen draagstructuur en wenteltrap zijn in één zacht blauw gepoederlakt; de trap draait als een lichte spiraal door de dubbele hoogte, gedragen door een eikenhouten balklaag voor de verdiepingsvloer.
Het bekistingsbeton van het pakhuis bleef exact zoals het was, ruw, met de nerf van de planken nog zichtbaar. Daartegen staat de nieuwe ingreep als iets herkenbaar anders: doorgetrokken stalen profielen die de trap, de vloeren en de leuningen dragen, en die in theorie weer weg kunnen zonder het beton te beschadigen.
De bewoonde kern is afgewerkt in geel mortex, een minerale, voegloze huid die keuken en badruimte tot één geheel maakt, in scherp contrast met het beton en staal rondom.
Een eigen ruimte in gedachten?